„Zasolenie” ludzkiego ustroju jest tak duże, że bywa on nawet przyrównywany do miniaturowego oceanu. Chlorek sodu, potocznie zwany solą, to jeden z najważniejszych składników organizmu. Sól kamienną wydobywa się ze złóż położonych w głębi ziemi. Sól morską pozyskuje się przez odparowanie słonej wody, pochodzącej z mórz, jezior lub źródeł solankowych. Oba rodzaje soli zawierają w składzie prawie wszystkie pierwiastki. Oprócz dwóch podstawowych składników: sodu (Na) i chloru (Cl), znajdują się w nich m.in.: mangan, magnez, miedź, cynk, żelazo, wapń, potas, selen, lit, jod, a nawet śladowe ilości złota.

Sól kuchenna
Ta niestety najczęściej stosowana w domach przyprawa, to czysty chlorek sodu (NaCl), uzyskany po oczyszczeniu soli kamiennej, która w procesie produkcji zostaje pozbawiona wszystkich minerałów.

Zalety solenia
Plutarch (I/II w.n.e.) mawiał, że to dzięki soli jedzenie przestało być koniecznością, a stało się przyjemnością. Przyprawy tej od wieków używano również do konserwowania produktów, gdyż hamuje ona rozwój drobnoustrojów chorobotwórczych. Dziś również odgrywa ważną rolę w przetwórstwie żywności, m.in. w produkcji serów, wędlin, pieczywa i konserw.

Niezastąpiony pierwiastek
Szczególnie ważny dla procesów metabolicznych jest sód. Występuje on w pozakomórkowych płynach ustrojowych – krwi i limfie. Sód znajdujący się w płynach ustrojowych (75 %) podlega wymianie, pozostałe 25 % tego pierwiastka gromadzi się na stałe, głównie w kościach i skórze. Sód wiąże i zatrzymuje wodę w organizmie, dzięki czemu odgrywa kluczową rolę w utrzymywaniu równowagi kwasowo – zasadowej i wodnej. Dzięki niemu płyny ustrojowe zachowują właściwą objętość, a na powierzchni błon komórkowych powstaje ciśnienie osmotyczne, umożliwiające przenikanie składników odżywczych do komórek. Pierwiastek ten odpowiada również za prawidłowe przewodzenie impulsów nerwowych, stymulujących pracę mięśni. Wszystkie te funkcje pełni tylko w powiązaniu z potasem.

Część sodu jest codziennie wydalana z organizmu, przede wszystkim z moczem (95 %) i potem. Dorosły człowiek każdego dnia traci co najmniej 0,5 – 1,5 g chlorku sodu. Tyle więc wynosi jego minimalne zapotrzebowanie fizjologiczne na ten związek.

Wady soli
Utrzymujący się przez dłuższy czas w organizmie nadmiar soli jest bardzo groźny. Wskutek tego następuje bowiem zwiększenie objętości płynów ustrojowych, w tym także krwi, co może doprowadzić do nadciśnienia tętniczego, które bywa przyczyną miażdżycy, udaru mózgu, zawału serca. Nadmiar soli przyczynia się również do upośledzenia pracy nerek, niewydolności układu sercowo – naczyniowego i powstania obrzęków.

Najgroźniejsza jest solniczka
Ograniczenie spożycia soli polega na niedosalaniu potraw, zmniejszeniu w diecie ilości słonych produktów i przetworów oraz zwiększeniu spożycia produktów bogatych w potas. Aż 60 % codziennie zjadanej soli jest dosypywanie przez nas do potraw. A z dosalania zrezygnować jest naprawdę łatwo, gdyż przyjemność wynikająca z odczuwania słonego smaku jest nabyta, a nie wrodzona. Już po miesiącu całkowitego odstawienia solniczki organizm odzwyczaja się od słonego smaku, a po następnych 3 – 4 tygodniach nieposolone potrawy smakują bardziej niż słone!

Co zawiera dużo soli?
Znacznie trudniej wyeliminować z diety produkty o dużej zawartości soli, ponieważ większość z nich to artykuły podstawowe: pieczywo (szczególnie ciemne), ciastka, przetwory mleczne (szczególnie żółte sery), wędliny, wędzone ryby, konserwy mięsne, rybne i koncentraty (m.in. sosy i zupy), przyprawy typu sos sojowy (który powstaje przez ukiszenie soi), vegeta. Powinno się zatem spożywać te produkty z umiarem, a jednocześnie jadać dużo owoców i jarzyn obfitujących w potas (szczególnie marchwi, dyni, pomidorów, kapusty, sałaty, świeżych ogórków i ziemniaków), kakao, drożdży, suszonych fig i śliwek, orzechów włoskich, migdałów, fasoli, chrzanu i czosnku.

A że niedobór sodu też jest szkodliwy, szczypta soli nigdy nie zaszkodzi!

Źródło:

 

Dodaj komentarz


Kod antyspamowy
Odśwież